قصه های سارا

هفدهم : حلقه

ghessehaye-sara — Mon, 09 Nov 2009 13:27:18 GMT

- رسیدیم ته بازار . یکی انتخاب کن دیگه

دختری با شال شیشه ای از مقابل ما گذشت. به چشم های آبی کسی که کنار من بود ، نگاه

کرد و چیزی زیر لب گفت. من ناراحت نشدم . ترس برم داشته بود از این ناراحت نشدن .

- می شنوی ؟ با تو ام ...

- برای چی باید جنسش طلا باشه؟

- خب پلاتین بردار ... گرون تر هم هست. با کلاس تره. ولی ...فکر نکنی به خاطر پولش می گم ها ،

فقط رسمه حلقه عروس طلا باشه.

من نمی دانستم چرا هر کسی از کنار ما رد می شود به او نگاه می کند ؟

پوزخند زدم:

تو واقعا فکر می کنی من عروسم؟

مترسک شد. با نگاه ترسناک و غمناک و بغضناک و ...

- نه . چون خودم هم حس نمی کنم داماد شده باشم. خیلی احمقم که ... خیلی !

خندیدم . آرام :

حالا ترش نکن احمق جون ... ببین ... من می خوام بدونم این حلقه برای چیه ؟ یه نشونه س؟ نشونه

اینکه من مال تو ام و تو مال من ؟

نگاهم نکرد . خیره شده بود به ویترین طلا فروشی

- اینطور می گن . اما در مورد خودم و خودت ... فکر نمی کنم حتی یه موجود که ما دوتا پدر و مادرش

باشیم هم اینو ثابت کنه ...

- بسه ... !

هنوز می ترسیدم ... این دوپای چشم آبی ِ بلند قامت ، کنار من چکار می کرد؟

برگشت به سمت من .انگشت دست چپم را گرفت . گفت :

می گن یه رگ توشه که میرسه به قلب. الان حال گلبول های قرمز اون رگت رو می تونی برام تشریح

کنی؟

چه خوب ظرف چند ثانیه شاعر شد ! گفتم :

آره می تونم . دارن یه حسی رو می رسونن به این تلمبه ی توی سینه م که شماها بهش می گین

عشق. اما یه مشکلی هست ... تلمبه م یه در داره که باز نمیشه تا این حس ها برن توش ... همه

شون موندن اون پشت ... تازه وارد ها هم هی یکی یکی میان و تالاپ می خورن به هم ...میگی

چیکار کنم؟

آه کشید :

اگه صبر کنم ... هر چقدر که تو بخوای ... ممکنه باز بشه؟

- نمی دونم

آهش بلند تر شد ...

میشه این همه راه اومدیم ، بریم یه چیزی بخریم ؟ محض دست خالی نرفتن می گم.

- باشه ... بریم به فروشنده بگیم همه حلقه ها رو ردیف کنه جلومون. بعد بشمریم. به هجدهمی که

رسیدیم همون مال من.

- حالا چرا هجده؟

- تو نمی دونی ؟

- چرا اتفاقا ... مرض داشتم پرسیدم.

- خب سعی کن دیگه مرض نداشته باشی

- باشه .

رفتیم داخل . ردیف کرد حلقه ها را . شمردیم. هفده تا بیشتر نبود !

خیره شده به من : چیکار کنیم؟

- نمی دونم.

- میرم به انتخاب خودم یکی بر می دارم میارم. می خوای بخواه ، می خوای نخواه .

- باشه ... خوب فکریه .

رفت و با یک حلقه آمد . دستم کرد . بی هیچ حرف و حدیث و قیل و قال و کل و شادی !

خنده م گرفت . خنده ش آمد ... به خانه برگشتیم.

شب خواب دیدم سینه ام را شکافته ام و در تلمبه را با تی پا باز کرد ه ام . یک قاب شیشه ای آنجا بود

که از پشتش چهره ی کسی را می دیدم که توی چشم هایش چهره ی کسی دیگر بود . گفت : به این

احساس ها که از اون رگ اومده بودن و پشت در موندن بگو بیان داخل . جای من تنگ نمی شه ...

گفتم : خودت باز نکردی ... به من چه ؟

داشتیم حرف میزدیم که احساس ها خودشان سرازیر شدند . آنها هم محو قاب شیشه ای شدند و او.

گفتم : می بینی ؟ همه ی آتیش ها از گور خودت بلند میشه.

صبح که بیدار شدم ، روی گوشی موبایل ، پیامک رسیده بود : ...

پ ن : ۱ : جمله ی آخر را شما کامل کنید.

۲ : قصه بود .

این عروسک ها و دامادک ها ...

ghessehaye-sara — Sat, 15 Aug 2009 16:49:18 GMT

حس نوستالژیکی (۱) آمده سراغ من که نمی گذارد ننویسم.

این بار ، این یک قصه نیست.

خیلی سال قبل ... شاید هم خیلی ، نه ! ۱۶ سال قبل ، دایی ام روبه روی ما خانه داشت و خاله ام

در کوچه پشتی.

من و مریم (دختردایی) یک خط در میان قهر و آشتی بودیم. ما ، همسن هستیم.

روزهای قهر من با مریم که می شد ، می رفتم خانه ی خاله . با محمد جواد چه بازی ها که نکردیم!

ما همسن هستیم.

تازه ! محمد جواد هم یک دخترعمو دارد همسن خودمان ، که درست پشت خانه شان ، خانه داشتند.

دوره ی ابتدایی خانه ای دیگر داشتیم که بابا با دست های خودش ، آن را ساخت. می گفت: وقتی

برویم به خانه ی خودمان ، همسایه ی مهربانی خواهیم داشت. زن همسایه چای می آوَرَد برای من و

نگران گلی و گچی شدن فنجان هایش نیست!

اسم دختر همسایه ی مهربان مان ، هاجر بود (ایستگاه آخر نوستالژیسم!!!) که صدایش میزدیم راضیه .

تهران که آمدیم ، چند ماه بعد ، آنها هم آمدند. دوباره همسایه شدیم!!

و اما :

امشب! ۲۴ مرداد ماه ، شب عروسی محمد جواد است با همان دخترعموش که دوست من هم بود!

و فرداشب ، ۲۵ مرداد ماه ، شب عروسی راضیه است با پسرخاله ش!

و پس فردا شب ۲۶ مرداد ماه ، شب عروسی مریم است با کسی بنام علی که همیشه من را به یاد

سریال همسران می اندازند این دوتا !

و همه ی این جشن ها در شیراز است و من ...

من ...

خدایا ! در شهر من ، این شب ها ، همه ی همبازی های کودکی ام " عروس و دامادبازی " دارند و من

نیستم !

من اینجام : پشت این کامپیوتر/تهران/کیلومترها فاصله

پ ن :

۱ : نوستالژیک در دایره ی واژگان سارا ، به این شکل معنی می شود. (به جهنم که تعریف صحیح آن

چقدر با تعریف من تفاوت دارد)

۲:زنجیره ی همسایگی ما و هاجر اینها ، تمامی ندارد. پنجره ی آشپزخانه ی او در شیراز ، رو به

پنجره ی اتاق خواب خواهر من باز می شود!

۳: خدایا ! هر سه جفت " عروسک " و " دامادک" های ۲۰ ساله ، در پناه تو باد!!

بعد نوشت مهم :

هارمونی ساعت ثبت این نوشته با سن و سال عروس و دامادها را می بینید؟

همه چیز " بیست " است و عالی! تعداد کامنت ها به ۲۰ که رسید ، می بندمش!

من و تو و مشاغل

ghessehaye-sara — Fri, 24 Jul 2009 21:33:18 GMT

میوه فروشی:

- آقا ؟ این جعبه خالی هاتون فروشیه؟

- اثاث کشی دارین؟

- اون که بله ... ولی جعبه ها رو واسه کار

دیگه می خوام... حالا می فروشین؟

- دونه ای دویست.

دوتا را جدا کردم. کثیف و سالم. پرسید:

حالا نگفتی می خوای چیکار؟

- می شورم. رنگ میزنم . میشه قفسه ی

کتاب. عروسک . هر چی !

- ای ول ! بابا سلیقه !

...

خونه مون:

- تو باز رفتی از تو خیابون آشغال جمع کردی آوردی خونه؟

- آشغال چیه مامان؟ پولشو دادم ... با ۴۰۰ تومن میشه یه لینا نمکی خرید ... یا یه بانی فیلم به اضافه

یه شکلات . یا ...

قفسه های شیک و مجللم که آماده شدند رفتم سراغ کتابهام. بفل گرفتم شان و گفتم: دیگه جاتون

تنگ نیست!

چند تا از عروسک ها را هم گذاشتم... حالا دیگر می توانستند یک نفس راحت بکشند.

اما ...

یک جای توپ قفسه ام خالی بود. ...سفارشی سفارشی.

...

عکاسی:

عکس بچگی هایش را بزرگ کرده بودم و ریخته بودم روی سی دی. رفتم چاپش کنم.

خانم عکس را دستم داد و گفت: آخی! چه نازه! بچه ی خودته؟

بچه ی من ! من ! ... او ! بچه ی من!

- بله!

ده قدم از عکاسی دور شده بودم. خواستم برگردم و بگویم: (...)

برنگشتم.

...

قاب فروشی:

آقا؟ این عکس رو برام میذارین توی یه قاب قشنگ؟

- آخی! این خودتی؟

(من ؟! من باشم؟)

و باز هم گفتم: بله!

ده قدم از مغازه دور شده بودم . خواستم برگردم و بگویم: این عکس یه پسر بچه ست ... آقا. چشم های

من که به این درشتی ... به این سیاهی نیست! اصلا سیاه که نیست .

برنگشتم.

...

حالا قفسه های چوبی و کوچک اتاق من قشنگ ترین ویترین دنیاست... با آن همه کتاب خوب.

آن عروسک های کوچک که همه هدیه اند . و قاب عکس پسرکی که دردانه ی تمام کودکانه نویسی های

من است.

پ ن : شاید دروغ نگفته باشم در هر دو باری که گفتم : بله.

برای آغاز سال 26

ghessehaye-sara — Sun, 07 Jun 2009 08:08:18 GMT

حالا دوباره به حساب و کتاب زمینی ها ، روز هجدهم خرداد بود. یک سال از سفر (( لباس آبی)) به زمین می گذشت.

فقط فرشته ی مهربان می دانست که ((لباس صورتی)) در همه ی این سیصد و شصت و پنج روز ، چکار کرده است و چند تا قاصدک را پر داده به سمت کره ی زمین.

او باید سه سال و دویست و هفتاد و سه روز دیگر صبر می کرد تا دوباره به حساب و کتاب همان زمینی ها ، دوم اسفند سال شصت و هفت از راه برسد و فرشته ی مهربان او را هم روی بال های خودش سوار کند و ببرد روی زمین...پیش لباس آبی.

فرشته ی مهربان آمد و دست های لباس صورتی را گرفت توی دست های خودش و گفت: یک خبر خوب برایت دارم. مامان و بابایت تا چند ماه دیگر ، با هم ازدواج می کنند!

لباس صورتی چشم های قهوه ای اش را که کمی سبز هم قاطی اش بود بست و گفت: بعدش من را می آورند روی زمین؟

فرشته خندید و گفت: نه کوچولوی من! اول یک لباس صورتی دیگر...بعد از دوسال و چند ماه نوبت تو می شود!

لباس صورتی دستش را کوبید روی زمین بهشت و گفت: بگذارید اول من بروم...نمی شود؟!

فرشته خانم انگشتش را به سمت لباس صورتی ای که در زبان ِ زمینی ها ، خواهر لباس صورتی ِ ما بود ، گرفت و گفت: برو به خودش بگو... ببین می گذارد که تو اول بروی؟ لباس صورتی رفت به طرف آن یکی لباس صورتی که داشت با یک لباس آبی دیگر بازی می کرد. آنها آنقدر حواس شان به خودشان بود که اصلا او را ندیدند. صدایش را هم نشنیدند.

لباس صورتی کوچولو ، راهش را کشید و رفت... رفت به یک گوشه ی دنج باغ که هیچ لباس صورتی و لباس آبی دیگری آنجا نبود. نشست پشت یک بوته ی رز. رز سفید...یکی یکی گل ها را جدا کرد و گلبرگ هایشان را پر داد به سمت زمین.

همان طور که داشت توی تنهایی خودش به لباس آبی فکر می کرد ، سر و صدای یک لباس صورتی دیگر را شنید...او داشت به خلوت ِ لباس صورتی ما نزدیک می شد. همین که به او رسید چشم هایش را تنگ کرد و گفت: آهای! تو اینجا چکار می کنی؟

لباس صورتی دامن چیندارش را جمع کرد و گفت: دارم برای لباس آبی جانم گلبرگ رز سفید می فرستم.

آن یکی لباس صورتی به دور و برش نگاه کرد و گفت: مطمئنی باید همین جا بنشینی؟

لباس صورتی ِ خودمان بند چکمه هایش را محکم کرد و گفت: بله! خود فرشته ی مهربان نشانی اش را به من داد. اینجا درست بالای سر خانه ی لباس آبی جانم در روی زمین است!

لباس صورتی آمد و نشست و کنار او و گفت: نه خیر! اینجا درست بالای سر خانه ی لباس آبی من است! درست سیصد و شصت و پنج روز قبل رفت! من هم میروم! فرشته ی مهربان گفت تا یکسال دیگر...شاید کمی این طرف ، کمی آن طرف...

لباس صورتی ما گلبرگ های سفید را توی دستش فشار داد و گفت: لباس آبی تو چه شکلی بود؟

لباس صورتی جواب داد: شبیه ... شبیه یک چیز خوردنی بود که آدم های روی زمین به آن می گویند: پفک! مژه های فرفری داشت. با چشم های سیاه...و درشت.

وای! نشانی ها درست بود...لباس صورتی ما ، اصلا فکرش را هم نمی کرد که یک لباس صورتی دیگر هم ...

دست های آن یکی لباس صورتی را گرفت و گفت: پس تو زودتر از من میروی؟

- فرشته ی مهربان که اینطور می گفت.

لباس صورتی ما ،به خدا نگاه کرد. خدا به او خندید.

دلش می خواست بپرسد : تو بیشتر از من او را دو... اما چیزی نگفت. جواب سوالش را خودش بهتر می دانست. لبخند زد و به آن یکی لباس صورتی گفت:

وقتی رفتی روی زمین ، پیدایش که کردی

مواظب باش دست هایت را که می گیرد ، گمش نکنی. می ترسد.

پ ن : برای خواندن قسمت اول، در سوابق وبلاگ دنبال خرداد ۸۷ بگردید.

عاشششقشم

ghessehaye-sara — Tue, 12 May 2009 22:23:18 GMT

بنام خدا

خانم معلم پای تخته نوشت: نقاش ، نجار ، بنا

سینا کله اش را به کله ی من چسباند و یواشکی پرسید:

تو وقتی بزرگ شدی می خواهی چکاره بشوی؟

من؟ ... اوم...من می خواهم عاشق بشوم.

بعد دو تایی ریز ریز ، خندیدیم.

محمد جواد دستش را بالا برد و بلند گفت: خانم اجازه؟ این دوتا جلویی های ما دارند حرف میزنند و به درس جدید گوش نمی کنند. تازه! از چیزهایی که می گویند معلوم است شب ها زود نمی خوابند و سریال های بزرگتر ها را هم نگاه می کنند!

خانم معلم به من و سینا نگاه کرد و گفت: نیما ! بگو درس امروز کلاس درباره ی چیست؟

من به سینا نگاه کردم. او لبش را گاز گرفت. محمد جواد هم مثل همه ی وقت هایی که نمره ی املایش از من بیشتر می شود ، داشت نگاهم می کرد. من به خانم معلم جواب دادم: اِ...درس ما درباره ی ... درباره ی شغل های آدم هاست!

یکدفعه سینا هم گفت: بله خانم! درباره ی کار و شلغ (!) است! من ونیما هم داشتیم درباره ی درسمان حرف می زدیم. ما درباره ی برنامه های تلویزیون حرف نمی زدیم.

همه ی بچه های کلاس خندیدند. خانم معلم با اخم گفت: ساکت! درس ما درباره ی صدای تشدید است. نقاش ، نجار ، بنا ، کدام حرف این کلمه ها را محکم تر می گوییم؟

محمد جواد بدون اینکه اجازه بگیرد گفت: حرف دوم خانم!

خانم معلم زود گفت: من از شما سوال نکردم.

محمد جواد مثل همه ی وقت هایی که تیم گل کوچیک شان می باخت اخم کرد و گفت: اِ... ببخشید خانم. اصلا همه اش تقصیر این دوتاست که هی حرف می زنند و هی حواس ما را پرت می کنند. حرف های آدم بزرگ ها را می زنند.

سینا گفت: ما چیزهای بدی نمی گفتیم خانم. من از نیما پرسیدم که وقتی بزرگ شد می خواهد چکاره بشود. او هم گفت که...

من بازوی سینا را نیشگون گرفتم اما محمد جواد پرید وسط حرفش و گفت: نیما هم گفت که می خواهد عاشق بشود!

دوباره همه ی بچه های کلاس خندیدند. خانم معلم هم اندازه ی نخود خندید اما زودی ابروهایش را برد توی هم و لب هایش را جمع کرد. به خیالش ما نمی فهمیم که او می خواهد ما خنده اش را نبینیم.

من دوست داشتم زنبور بیاید و لپ محمد جواد را محکم محکم بوس کند. دوست داشتم همه ی همکلاسی هایم که هنوز داشتند می خندیدند خواهر کوچولو و داداش کوچولو داشته باشند تاآنها هم هندوانه را با بادکنک اشتباه بگیرند و به خیال اینکه دارند بازی می کنند هندوانه ها را پرت کنند توی کله ی داداش هایشان که هنوز هم ای بابا... داشتند می خندیدند!

خانم معلم اما اصلا به این فکر نمی کرد که من چی دوست دارم و چی نه! داشت با اخم نگاهم می کرد. گفت: نیما! تو معنی کلمه ای را که گفتی...همین " عاشق " را ، میدانی؟

همه ی بچه ها ساکت شدند. من یک چیزهایی آمد توی ذهنم. می خواستم بگویم اما نگفتم. ترسیدم دعوایم کند. به همین خاطر گفتم: نه خانم...ما نمی دانیم.

سینا گفت: خانم اجازه؟ این نیما همین جوری یک چیزی گفت برای خودش. داشتیم شوخی می کردیم.

من هم آب دهانم را قورت دادم و گفتم: بله خانم. الکی گفتم.

خانم معلم به من و سینا نگاه کرد و گفت : جریمه ی شما دو تا این است که 100 تا کلمه ی تشدید دار پیدا کنید و بنویسید و بیاورید. همبن فردا!

من وسینا ، تصمیم گرفتیم بعد ازکلاس محمد جواد را ببریم توی کوچه پشتی و همه ی مدادرنگی هایش را به زور از توی کیفش در بیاوریم و بریزیم توی جوب . اما زنگ که خورد ، این کار را نکردیم. نه به خاطر بابای سبیلویش که آمده بود دنبالش...نه! فقط با خودمان فکر کردیم که خوب است که با همدیگر مهربان باشیم. وگرنه ما اصلا اصلا هم از آن آقای چاقالو نترسیدیم.

من و سینا ، همیشه با هم می رویم خانه. کوچه ی مدرسه را رد می کنیم میرسیم به یک خیابان بزرگ. بعد از روی پل هوایی رد می شویم و می رویم آن طرف. تازه پله برقی هم دارد و کلی هم خوب است. بعدش هم وارد کوچه ی خودمان می شویم. ما و سینا اینها همسایه ایم.

آن روز نزدیکی های پل که رسیدیم من گفتم: سینای منگل! همه اش تقصیر تو بود. حالا صد تا کلمه ی تشدید دار از کجا بیاوریم؟

سینا شال گردنش را در آورد و انداخت روی دوش من. گفت: سرما نخوری!

من گفتم: خیلی بدی. حتی اگر ذرت مکزیکی هم برایم بخری باز از دستت ناراحتم. اصلا تو چکار داری که من می خواهم چکاره بشوم؟

سینا شالش را ازمن گرفت ودوباره انداخت دور گردن خودش

گفت: خب خودت چرا شوخی ات گرفته بود؟! با آن جواب مسخره ات...

من پایم را گذاشتم روی پله برقی و سینا هم کنارم نشست. همان جوری که پله ها داشتند

دوتایی مان را می بردند بالا گفتم:

خودت مسخره ای... اصلا... اصلا مامانم گفته آدم هر کاری که می کند اگر عاشقش نباشد ، خوب انجامش نمی دهد.

رسیدیم بالای پل و نیما از روی پله ها بلند شد. گفت: تو اصلا معنی عاشق را میدانی؟ چواب خانم معلم را هم نتوانستی بدهی!

من گفتم: خیلی هم خوب می دانم. عاشق یعنی... یعنی...

نیما ایستاد و توی صورتم نگاه کرد و گفت: هان؟ هان؟ یعنی چی؟ بگو اگر راست می گویی...

من هم جواب دادم : خب...خب... مامانم هر وقت به آبجی سحرپول تو جیبی اضافه می دهد او مامان را بغل می کند و می گوید عاشقتم. تازه...محکم تر از این هم می گوید : عاششششقتم.

سینا پرید هوا گفت: عاششق یک کلمه ی تشدید دار است ! یکی از صد تا پیدا شد... من رفتم بقیه اش را هم پیدا کنم.

بعد دوید ورفت. من هم همین طور...از پل عابر پیاده که بیرون آمدیم می خواستیم برویم توی کوچه ی خودمان که صدای ترمز یک ماشین را شنیدیم. به خیابان نگاه کردیم. وای! چیزی نمانده بود یک خانم با یک ماشین بزرگ تصادف کند...نیما دست من را کشید و گفت: نزدیک بود ها .

من هم گفتم: یعنی پل به این گنده ای را ندیده؟

دیگر نزدیک خانه هایمان شده بودیم. موقع خداحافظی من گفتم: از کجا صد تا کلمه بیاوریم؟

سینا گفت: نود و نه تا. یکی اش را که پیدا کردیم!

من زنگ در خانه مان را زدم و گفتم: برو بابا... فردا خانم معلم باز هم هر دوتایمان را دعوا می کند...

مامان در با آیفون باز کرد.

من هم زودی دویدم توی خانه...با سینا هم خداحافظی نکردم.

مامان داشت ناهار را آماده می کرد. نشستم روی اوپن آشپزخانه و گفتم: سلام خسته نباشید.

مامان گفت: می افتی پایین بچه جان. بیا بشین سر میز. ناهار بخور.

من پرسیدم: مامان؟ عاشق یعنی چی؟

مامان یک بشقاب ماکارونی گذاشت روی میز و گفت: خودت بزرگ میشوی ، یاد می گیری.

من رفتم نشستم پشت میز و گفت: خب اگر یک روز خانم معلم از من پرسید عاشق یعنی چی ، من بهش بگویم خودت بزرگ شو یاد بگیر؟ خانم معلم که خودش همین طوری بزرگ هست...مامان تو می خواهی خانم معلم فکر کند مامان من بلد نبوده به من یاد بدهد که...

مامان گفت: خیلی خب...باشد...باشد. می گویم. عاشقی یعنی...یعنی مهربانی.

بعد یک چنگال برایم گذاشت روی میز...خواستم برش دارم اما زود آن را از دستم گرفت و گفت: نه... این یکی را سحر شسته انگار. خوب تمیز نشده...صبر کن تا یک چنگال دیگر بیاورم... مامان یکی دیگر برایم گذاشت روی میز و من پرسیدم: حالا یعنی شما عاشق من هستید؟

مامان خندید و گفت: چطور مگر؟

من گفتم : برای اینکه به من مهربانی کردید و نگذاشتید با چنگال کثیف ماکارونی بخورم و مریض بشوم!

مامان پیشانی من را بوسید و گفت: بله... من عاشق تو هستم.

آن روز بعد از ناهار من فهمیدم سحر عاشق من و سامان است. چون به ما مهربانی کرد و ما را برد توی اتاق تا سه تایی یواشکی پفک بخوریم. آخر مامان دوست ندارد ما از این چیزها بریزیم توی شکم مان.

تازه! بابا عاشق همه ی ماست. چون که شب وقتی به خانه آمد ، برای ما بستنی خریده بود و این یعنی کلی مهربانی.

تلویزیون هم عاشق من و سینا است. چون که به ما مهربانی کرد وبرایمان کارتون یوگی و دوستان پخش کرد.

اینها که چیزی نیست. من فهمیدم مامان و بابا هم عاشق همدیگرند. چون این ، لباس های آن یکی را اتو می کند تا پیش همکارهایش خوشگل باشد و آن یکی هم برای این یکی خرید می کند تا لازم نباشد خودش برود بیرون و سیب زمینی و گوجه فرنگی بخرد و خسته بشود.آنها کلی با هم مهربانند. پس عاشقند ...

من تا شب همه اش دنبال این بودم که پیدا کنم چه چیزهایی عاشق چه چیزهای دیگری هستند و کلی هم پیدا کردم! آن قدر بازی قشنگی بود که تا جریمه که هیچی ، مشق های شب را هم یادم رفت بنویسم. فردا صبح دوتایی با سینا راه افتادیم. سر کوچه که رسیدیم پرسیدم: تو صد تا کلمه ی تشدید دار پیدا کردی؟

سینا دکمه های ژاکتش را بست و گفت: معلوم است که پیدا کردم! من قدم هایم را یواش تر کردم و گفتم: پس خانم معلم فقط من را دعوا می کند.

سینا ایستاد و پرسید: دعوا؟ برای چی؟

من هیچی نگفتم و دویدم به طرف پله های برقی پل عابر پیاده. سینا هم از دنبال من آمد و دستم را گرفت و گفت: خب من هم دفتر مشقم را توی جامیزی محمد جواد قایم می کنم تا خانم معلم هر دوتایی مان را دعوا کند و تو تنها نباشی. من به دوستم سینا نگاه کردم و خندیدم...بالای پل که رسیدیم من گفتم: تو میدانی این پل عاشق من و تو است؟

سینا مثل همه ی وقت هایی که خانم معلم یک مسئله ی ریاضی برایش پای تخته می نویسد تا حل کند نگاهم کرد. من گفتم: خب پل به ما مهربانی می کند و اجازه نمی دهد بخوریم به ماشین ها! پس دوست مان دارد و عاشق ماست!

سینا گفت: پس عاشق آن خانم دیروزی که نزدیک بود بمیرد ، نبود؟

من یک کم فکر کردم و گفتم: حتما نبوده دیگر...

آن روز ، سر کلاس من و سینا روی آخرین نیمکت نشستیم. حالا دیگر محمد جواد پشت سرمان نبود و پشت میز جلویی ما نشسته بود...همان طور که خانم معلم داشت یکی یکی مشق ها را نگاه می کرد و به ما نزدیک می شد من توی گوش سینا گفتم: مامانم می گوید خدا همه ی ما را دوست دارد. پس عاشق ماست. پس یک کاری می کند تا خانم یادش رود مشق های ما را نگاه کند...سینا هیچی نگفت و فقط نگاه کرد. خانم معلم به محمد جواد که رسید ، یک نفر در کلاس را زد...او رفت تا جواب خانم ناظم را که پشت در بود بدهد. وقتی که کارش تمام شد یادش رفت من و سینا هنوز مانده ایم و رفت سراغ آن یکی ردیف نیمکت ها ...

سینا به من نگاه کرد یواش گفت: خدا عاشق ماست! اما همان موقع محمد جواد دستش را بالا گرفت و گفت: اجازه؟ شما یادتان رفت مشق های این دوتا را خط بزنید! سینا دوباره به من نگاه کرد و من آرام گفتم: خب خدا حتما عاشق محمد جواد هم هست دیگر...

خانم معلم مشق های سینا را خط زد و برگه های خالی دفتر من را که دید گفت: چرا هیچکاری نکردی دیروز ، نیما؟

من به کفش هایم زیر میز نگاه می کردم. گفتم: من دیروز کلی هم کار کردم! خیلی به معنی عاشق فکر کردم خانم...

خانم معلم گفت: اهان! ماجرای دیروز! راستی جریمه هایتان کو؟ سینا دفتر جریمه هایش را باز کرد و گذاشت جلوی خانم معلم. او نگاه کرد و گفت: چکار کردی سینا؟ من گفتم صد تا کلمه ی تشدید دار بنویس! سینا جواب داد: خب نوشته ام دیگر خانم!

خانم معلم گفت: از روی صد تا کلمه ی تشدید دارت بلند برای بچه ها بخوان! سینا شروع کرد: 1:عاششق ! 2: عاششق مامان. 3:عاششق بابا 4: عاشششق در. 5: عاششق دیوار. 6: عاششق میز. 7: عاششق مبل...

خانم معلم داد زد: بس است دیگر. نخوان. بچه ها می خندیدند. خانم معلم گفت: اصلا چه کسی گفته عاشق یک کلمه ی تشدید دار است؟

من گفتم: خانم اجازه؟ ما...ما دیروز کلی درباره ی عاشق فکر کردیم. اصلا برای همین نتوانستیم تکلیف هایمان را انجام بدهیم. حالا نمی دانیم تشدید دار است یا نه اما معنی اش را بلدیم.

خانم معلم گفت: بلدی؟ بگو ببینم؟

من گفتم: خب...خانم اجازه؟...کلی می شود حرف بزنیم. خیلی زیاد. خیلی خیلی زیاد. مثلا همین سینا عاشق من است! برای اینکه به من مهربانی می کند همیشه. بعضی وقت ها شال گردنش را می دهد به من تا سرما نخورم. امروز هم قرار بود مشق هایش را به شما نشان ندهد تا شما هر دوتایمان را دعوا کنید اما خب...انگار چند دقیقه یادش رفت که عاشق من است! تازه من هم عاشقش هستم که وقتی روی پله برقی می نشیند مواظبم که همینکه رسیدیم بالای پل ، خبرش کنم تا بلند شود و شلوارش نرود زیر پله ها...بعد دیگر...حتی فکر می کنم من و سینا عاشق این محمد جواد هم باشیم که هی ما را اذیت می کند اما ما به او مهربانی می کنیم و یادمان می رود دعوایش کنیم...این را هم بگویم که اصلا کاری به بابایش هم که همیشه دنبالش می آید نداریم...بعدش دیگر...خانم اجازه ؟ شما هم عاشق ما هستید که به ما جریمه می دهید. چونکه مامانم می گوید جریمه های خانم معلم ها به خاطر مهربانی شان است و آنها می خواهند بچه ها درس یاد بگیرند...خانم... خانم اجازه؟ باز هم بگوییم؟

خانم معلم حرفی نمی زد و داشت به من نگاه می کرد. من هم آب دهانم را قورت دادم و گفتم: خانم اجازه؟ ما... ما عاشق شما هم هستیم خانم...چون که خیلی مهربانید. خانم اجازه؟...ما...اجازه؟ چرا دارید این طوری نگاه مان می کنید؟ خب ببخشید که بی اجازه عاشق تان شدیم.

قصه ی هفدهم : ذکور

ghessehaye-sara — Tue, 31 Mar 2009 15:55:40 GMT

- مامان ؟ آقا معلم بازم گفت فردا بياي مدرسه.

- بيخود . .. مرتيكه چشم چرون...چي مي خواد بگه آخر سالي؟

محسن جلوي آينه به خودش نگاه كرد و همان طور كه روپوشش را در مي آورد گفت:

همه ش به من ميگه آقا خوشگله. ..مامان! اون اول اول ها كه تو اصلا نيومده بودي مدرسه يه بار ازم پرسيد كه تو شكل مامانتي يا بابات؟ من گفتم مامانم ... كاش نمي گفتم.

- من همين فردا ميام كلاس تو رو عوض مي كنم.

مامانم دگمه هاي مانتويش را آنقدر با حرص و با شتاب باز كرد كه من همان موقع توي كشوي پاييني ِ دراور دنبال سوزن و نخ همرنگ پارچه اش گشتم . اين بچه هم ول كن نبود:

- مامان چرا از وقتي بهش گفتم بابام مرده ، هفته اي يه بار ميگه مامانتو بيار ؟

- بس كه كثا... اصلا تو بيجا كردي بهش گفتي بابام مرده.

- پس بايد بهش دروغ مي گفتم؟ ميگفتم رفته ماموريت مثلا؟

از لاي در مي دیدم شان. مامان نگاهش به عكس بابا بود... گفت: بايد مي گفتي فوت كرده. رفته به رحمت خدا ... بايد با احترام درموردش حرف بزني.

محسن، بي هيچ حسي به قاب نگاه ميکرد. انگار كه داشته باشد تصويرِ...چه مي دانم؟ مثلا مرد گوينده ي اخبار را از پشت شيشه ي تلويزيون تماشا كند. گفت: خب من كه يادم نمياد اين آقاهه رو ...كه ميگي بابامه! ... تازه. پس چرا بابا بزرگ هر وقت مي خواد در باره ش حرف بزنه ميگه (( سَقَط شد)) ؟

من گوش هايم را گرفتم اما فرياد مامان هنوز شنيده مي شد: خفه شو بي تربيت...هر كي ، هر چي گفت تو بايد تكرار كني؟

محسن بغض كرد و آمد به طرف اتاق. در را باز كرد چپيد گوشه ي تخت خواب . زير لب مي گفت: خب بابا بزرگ هم باباي خودشه ديگه...؟!

مامان چشمش افتاد به من. پرسيد: كسي زنگ نزد؟

- نمي دونم. من هدفون تو گوشم بود.

دكمه ي پيغام گير تلفن را فشار داد و يك عالمه صدا منفجر شد توي سكوت خانه:

- الو...خانم شريفي؟ ببخشيد چرا موبايل تون خاموشه؟ اين دانشجوها بيچاره مون كردن...تايپ پايان نامه هاشون تموم نشده هنوز؟ ترجمه ي اون رمانه چطور؟ زودتر تو رو خدا...در اولين فرصت هم يه تماس بگيريد...ممنون.

- اي بابا... پيغام بذارين و زهر ِ ما...استغفرالله...پري يه هفته مونده به عيد. هنوز مدرسه ي بچه هات تموم نشده؟ خب ورشون دار بيار ديگه اين دلم پوسيد...هي موبايل خاموش مي كنه. هي تلفن بر نمي داره واسه من...انگار نه انگار يه مادري هم هست يه گوشه اي....يه فاميلي...

- با سلام. از اداره ي همسر مرحوم تون زنگ ميزنم. يه شماره حساب جديد به ما بديد براي مستمري سال جديد...مچكرم.

- سلام...از فروشگاه تماس ميگيرم...لطفا تا قبل از عيد تشريف بياريد تكليف اين قسط هاي عقب مونده ي كامپيوتر رو روشن كنيد...مرسي.

- الو...مريم...چه مرگشه اين گوشي تو هي ميگه در دسترس نيست؟ ببين ميدونم خونه اي...بردار.

همه ي تنم يخ كرد. پريدم توي هال. مامان دوشاخه را از پريز بيرون كشيد و تلفن را هل داد روي زمين. گفت:

مريم؟ من بهت ميگم همه چي رو با اين پسره تموم كن تو شماره ي خونه رو بهش ميدي؟

نشستم روي زمين و سرم را گرفتم توي دست هام و گفتم: من ندادم مامان. خودش از اول داشت...

آمد نشست رو به روي من. با دست چانه ام را گرفت و صورتم را بالا نگه داشت و گفت: به من نگاه كن مريم...يعني چي كه خودش داشت؟

محسن پريد بيرون. گفت: من ميدونم مامان...از آقا معلم ما...

داد زدم: تو زر نزن بچه. برو تو اتاق.

و مامان گفت: آقا معلم چي محسن؟ بيا اينجا ببينم...

دلم مي خواست يك دل سير بزنم بچه سرتق ِ دهن لق را ... گفتم: خب مامان، تو گفته بودي تمومش كنم من ديدم چه لزومي داره بهت بگم...اون ... اون خواهرزاده ي معلم محسنه ...

مامان سرش را به ديوار تكيه داد و چشم هاش را بست. دست هاش مي لرزيد. مثل همه ي وقت هاي ديگري كه عصباني بود. گفت: محسن تو واسه چي تلفن خونه رو دادي به معلمت؟ مگه من به خاطر اين چيزا ، همين دو هفته پيش خط خونه رو عوض نكردم؟

محسن دويد و رفت توي اتاق. در را بست و از همان پشت گفت: به من چه؟ آقاي مدير ازم خواست...خب مي ترسم ازش...

مامان بلند شد و رفت توي تراس. از توي كيفش سيگارش را هم مثلا يواشكي برداشت . من هم كه از هيچ چيز خبر نداشتم...مثلا !

از پشت پرده هم معلوم بود...راه مي رفت ... مي كشيد... با خودش حرف ميزد:

جلسه ي اوليا مربيان ! جلسه ي كوفت! خودم برم يه دردسر...اين دختره رو بفرستم يه جور بلا ... يا خودش...يا فك و فاميلش... من مدرسه ي اينو عوض مي كنم...اصلا ..

رفتم توي اتاق. محسن من را كه ديد پريد پشت كمد. گفت: ببخشيد

گفتم: ببخشيد و درد...پچه پررو...

گفت: به خدا اگه كارم نداشته باشي يه چيز خوبي نشونت ميدم.

- چي؟

- يادته اون دوشنبه اي رفتيم اردو؟ دربند؟ گفتم همون پسره هم باهامون اومده بود. همون كه به آقا معلم مون مي گفت دايي؟

- خب؟ خب؟!

- خب اون روز عكس هم گرفتيم ديگه... مي خواي ببيني؟ تو كيفمه...لاي دفتر ديكتمه...

لاي يكي از همان صفحه هايي بود كه نمره اش شده بود نوزده. خانواده را نوشته بود: خوانواده.

عكس را گذاشتم زير دستگاه اسكن. روي صفحه كامپيوتر بازش كردم و زوم كردم روي صورتش...اصلا شبيه آقاي معلم نبود... حتما به اقوام پدري ش كشيده...صداي مامان توي گوشم زنگ خورد:

چرا دوسش داري؟

صندلي را چرخاند طرف خودش. نمي توانستم نگاهش كنم. چشم هايم را بستم. گفتم: خب... هر چي هست هيز نيست مثل دايي ش.

* * *

چهار تايي نشستيم سر سفره هفت سين: مامان. من . محسن و كسي كه معلمِ محسن دايي اش بود اما شبيه ش نه.

اگر مامان ها مي دانستند دخترها موقع خانه تكاني چه چيزهايي كه از سوراخ و سمبه هاي اين اتاق و آن اتاق، لا به لاي كاغذ ها و جزوه هاي توي قفسه هاي كتابخانه پيدا نمي كنند ، هيچ وقت ازشان كمك نمي خواستند...خب ... مامان خودش بهتر مي داند...حتما صلاح ندانسته كه ازدواج موقتش را دائم كند...اصلا... اصلا به من مربوط نبود ...

من به سال جديد فكر مي كردم... و كسي كه انتخاب كرده بودم ...نامزدم.

و حتما چند سال بعد ، سيگاري نمي شوم . معلم سالم يا مريض ِ بچه ي من ، سوهان روحم نمي شود. لازم نيست كامپيوتر قسطي بخريم و صاحب مغازه ماهي ده بار زنگ بزند. لازم نيست از ترس طلبكارها موبايلم را براي چند هفته خاموش نگه دارم...ديگرمثلا متن هاي تايپي و ترجمه اي روي سرم تلنبار نمي شود...ديگر...ديگر كسي بالاي سرم ، هست.

شانزدهم : من و مامان و كرگدن و يوزارسيف و ...

ghessehaye-sara — Tue, 06 Jan 2009 02:40:18 GMT

جلوي در آسانسور زن مدام غر مي زند:

آخه يعني چي؟ مگه چادر هم زوركي ميشه؟ من نمي خوام سر كنم...

مردش بد اخلاق است. دلم مي خواهد كله ي كچلش را بكوبم به ديوار...فوقش ضربه مغزي مي شود....اينجا بيمارستان است خب...فوري مي رسانندش به اتاق عمل تا نميرد...مي گويد: به درك كه سر نمي كني...پس كجا ببرمت ؟ نمي خواي درمون بشي؟ قانون اين بيمارستان همينه...

...

دكتر دفترچه را امضا مي كند و مي گويد: شيمي درماني

- شيمي درماني؟

مي گويد: نه به اين شدت! خب صداش ميزنيم دارو درماني...خوبه؟

- آقا دكتر! از اينايي كه موهاي آدم مي ريزه؟

مي خندد. مي گويد: نه ان شا الله... به اونجاها نميرسه....فقط مي خوايم تومور دوباره به وجود نياد...ماهي يه باره...تا يه سال.

- شيمي درماني گرونه؟

ـ هر بار كه انجام بشه در مياد يك ميليون تومان!!!

- جان؟؟؟!!!

- نه براي شما ! براي شما كه بيمه ي نيروهاي مسلح هستين رايگانه...

به مامان نگاه مي كنم...ايمان دارم كه خوب مي شود...كچل هم نمي شود... گور باباي شيمي درماني و اسم ترسناكش...خداوند من و اعضاي خانواده ام و خانه ي كوچك مان را دوست دارد...خودم مي دانم.

مامانكم نمي تواند راه برود...خب دلش درد مي كند... دستش را مي گيرم و مي رويم سراغ مطب ديگري كه دكتر معرفي كرده. خيلي شلوغ است...همه ي مطب ها سر درشان اسم دكتر نوشته شده الا اين كسي كه ما دنبالش مي گرديم...كلي راه مي رویم تا عاقبت پيدايش مي كنيم. منشي مي گويد: نيست خانم...رفته.

- كي؟

- همين الان!

- الان كه تازه ساعت يازدهه.

- خب ساعت كاري ش تا همين موقع س.

- شنبه ي هفته ي بعد از كي بيايم كه باشه؟ هشت؟

- نه خانم ده...دكتر ده مياد تا يازده.

- خسته نباشه.

- سلامت باشين.

- دكتر رو گفتم كه خسته نباشه

- من ولي بازم مي گم شما سلامت باشين.

...

مي نشينيم توي آژانس بيمارستان منتظر ماشين...بوي سوختگي مي آيد . گمان مي كنم از بوي كتري باشد روي چراغ...مامان كمي حالش خوب نيست...خب الكي كه نيست! دو بار عمل شده...دستش را مي گيرم. مي پرسم:

ماماني الان چه احساسي داري؟

طفلكي هاج و واج نگاهم مي كند. مي گويد: هان؟

- مهم نيست كه... هست؟ مگه اون وقتي كه يه تيكه از روده ت رو برداشتن اتفاق مهمي افتاد؟ نه به خدا...چهل متر روده س...حالا ده پونزده سانتش نيست چي شده مگه؟ هيچي! اين شيمي درمانيه هم اسمش ترسناكه فقط....اصلا كلي هم كلاس داره! فكر كن : " شيمي درماني " اگه مثلا " فيزك درماني" يا مثلا "فلسفه درماني" بود چقدر مسخره بود...نه؟

مامان حرف هايم را نمي گيرد....خب نگيرد... من فقط حرف زدم كه فكر نكند ناراحتم و بغ كرده ام...مسئله ي خاصي نيست...شيمي درماني است فقط.

حديث زنگ مي زند. مامان مي گويد: نگي بهش ها...

من مي گويم: الو الو حديث؟ گفتن مامان بايد شيمي درماني بشه...

مامان فقط نگاهم مي كند و من مي خندم. گوشي را مي دهم بهش...هنوز بوي سوختگي مي آيد. ماشين مي رسد و مي رويم خانه. چادرم را كه مي خواهم آويزان كنم يك گوشه اش سوراخ شده! بو از كتري نبود...

...

شنبه شده...كتابم توي دستم است...ساعت ده و نيم است و دكتر هنوز نيامده...مامانم نمي تواند بنشيند...مي گويد: يه جا پيدا كن من دراز بكشم...مي برمش نمازخانه...خودم مي نشينم پشت در و شروع مي كنم به خواندن...آزيتا اس ام اس زده: سارا جان دو تا بنويس براي خاله سارا. سه تا خاله شادونه. آفرين دختر خوب...

من به حجم درس هايم فكر مي كنم كه اندازه ي خربزه است و اندازه ي متن هايي كه تا پنج شنبه بايد تحويل بدهم و نوشتنش را دوست دارم و برايم مثل عسل شيرين است....رو دل كرده ام..(1).حقم است...تنبلم و بي برنامه...مثلا قرار بود اين ترم درس بخوانيم...مثل ترم قبل...

كرگدن هم كه كرگدنم كرده...به خدا اگر اين دفعه رديف اول نباشم جيغ مي كشم وسط حياط تئاتر شهر...

...

تئاتر شهر عين هال خانه ي خودمان است... هوا به شدت سرد است و همه انگار با هم آشنايند...با هر كسي كه دوست دارم سر صحبت را باز مي كنم و حرف ميزنيم....آن وسط دلم يك دوست واقعي مي خواست كه الميرا از راه رسيد...آمده بود مثل من بليط پيش خريد كند. دلم نمي آيد بگويم مثل من منگل است و نمي داند جمعه ها پيش فروش ندارند...با هم مي رويم كافه سپيد و سياه...مي خوريم و حرف مي زنيم...چقدر دوستش دارم.

يك شاخه گل رز مي خرم....مي دانم كه امروز مي آيد..." ماهی" امروز مي آيد تا روز تولدش كرگدن را ببيند...مي دانم. ميدانم...دوباره بر مي گرديم توي محوطه ي تئاتر شهر...كمي دنبال " ماهی "مي گرديم اما پيداش نيست...الميرا مي رود...من مي مانم و گل رز و يك عالمه چشم فضول كه مي خواهند بدانند اين گلي كه از ساعت سه بعد از ظهر توي دست هايم است مال چه كسي است...يكي از همان پسربچه هاي بيست و چهار پنج ساله ي پست قبلي مي آيد و مزه مي ريزد...

شال گردنم (2) را پيچيده ام دور صورتم...تا بالاي بيني...فقط چشم هايم پيداست..." ماهی " فقط يك بار من را ديده. امكان ندارد بشناسدم...

پيداش مي كنم...ميترسم بروم جلو... ما مثلا با هم قهريم...همان طور ايستاده ام...پسرك نقاشي كه تئاتري ها مي دانند هميشه پاتوقش همين جاست مي آيد و مي پرسد: خانم من چهار تا طرح زدم شما هنوز اينجايي...نيومد دوستت؟

چرا...فقط نمي دونم برم جلو يا نه.

مي خواي من برم باهاش حرف بزنم؟

خنده ام گرفته اما او لب هايم را از پشت شال نمي بيند. مي گويم: دوستم يه دختره آقا!

" ماهی " من را شناخته... از چشم هايم شناخته... خودش گفت...

مي روم جلو...روزم نقره اي مي شود(3)

...

خب مگر دوست آدم كه بابايش هم كارگردان است و كلي هم لطف دارد به آدم چند بار از آدم خواهش مي كند؟ خيلي زشت است اگر نروم....درس هايم مانده. متن ها را هنوز ننوشته ام...رديف نه سالن نمايش كرگدن اعصابم را به هم ريخته اما بايد بروم...خواستم بگويم : هنگامه جان ديشب سريال يوسف رو نديدم...مي خوام تكرارش رو...

بهانه از اين مزخرف تر پيدا نمي شود...شال و كلاه مي كنم و راه مي افتم...چادرم سوخته و دوباره شنل پوش مي شوم...من نمي دانم چرا ستاره اينها فكر مي كنند خيلي كار سختي است كه يك عمر چادري بود و گاهي نه... من براي لباس هايم اندازه ي پارچه هايشان ارزش قائلم...اصل " حجاب " است كه هميشه قبولش دارم...

دير ميرسم....چند دقيقه اي از فيلم كوتاه نادر طريقت شروع شده... معركه است...خوشحالم كه آمده ام... به دوستم و باباي هنرمندش افتخار مي كنم...

بعد از نمايش فيلم ميروم عقب و مي نشينم پيش هنگامه... سي دي هاي " پلك" را به او مي دهم...خودش دي وي دي ها را داده بود تا تبديل شان كنم...كپل جانم دليل آشنايي من و هنگامه بود...

هنگامه مي خواهد چيزي بگويد اما نمي تواند...انگار هيچ كس نبايد بشنود. صفحه ي گوشي موبايلش را مي گيرد جلويم. فكر مي كنم جوك جديد است. با صدايي كه اصلا آرام نيست مي خوانم:

MOSTAFA ZAMANI NESHASTE POSHTE SAREMOON

مصطفي زماني كيه ديگه؟ آها...يوزارسيف؟!!

!!!!!

قيافه ي هنگامه مثل هويج شده. با دست جلوي دهانم را مي گيرد و مي گويد: خفه شو سارا!

تازه متوجه وخامت اوضاع مي شوم...آرام مي گويم: خب مي گفتي بايد يواش بخونم عزيزم...جفت مان جرئت نداريم سرمان را برگردانيم و به عقب نگاه كنيم...كر كه نيست ! حتما شنيده خب...

چند دقيقه بعد پسرك بلند مي شود و مي رود سمت در...من مردي را از پشت مي بينم كه شبيه يوسف پيامبر است...

پ ن:

۱: همه مي دانند. اگر قصد خودكشي داري به روش دل درد ، خربزه بخور با عسل.

۲: اين شال گردن دو و نيم متري طوسي من قصه اي دارد كه فقط شادي و الميرا مي دانند...خدا بگويم اين كپل خان را چكار نكند...

۳: روزم طلايي مي شد اگر " او" را هم مي ديدم هنگام ورودش به محوطه.

پانزدهم : الکی ! همین جوری.

ghessehaye-sara — Wed, 17 Dec 2008 05:28:18 GMT

پسر بچه ي " با نمك " بيست و چهار- پنج ساله اي از كنارم رد مي شود...

مي گويد: خانوم ببخشيد ، چادر نشيني خيلي سخته؟

...

هوا سرد است. ايستاده ام كنار خيابان منتظر تاكسي. هر موتوري كه مي آيد كيفم را محكم مي چسبم... هر چند از زير چادرم كه نمي تواند بدزدد... يك – صفر به ضرر مانتويي ها.

كيفم با ارزش ترين وسيله ي همراه من است. بليط هاي پيش خريد شده ي كرگدن را توي جيب مخفي اش نگه داشته ام. برگه ي مجوز همراه ِ بيمارستان هم هست تا بتوانم شب پيش مامان بمانم.

...

برف مي آيد... اولين برف پاييزي امسال. دوستم مي آيد مي ايستد كنار من. با كسي از خانه شان صحبت مي كند: الو...شنيدي چي گفتم؟ ... هان؟ يعني شهر ري يه بارون خشك و خالي هم نمياد؟ خدا جون. يعني آسمونتم بالاشهر پايين شهر حاليشه؟

...

به اين فكر مي كنم كه باراني كه " خشك " باشد و خالي چطور باراني است. و به اينكه آسمان چرا دوست من و هم محله اي هايش را دوست ندارد؟ هر چند حوالي آزادي خودمان هم برفي نيامد... اما آسمان من را دوست دارد. هم آسمان هم مخلفاتش...آن وقت ها كه شش نفري(1) روي موتور بابا مي رفتيم خانه ي بي بي و سايه مان هم مي افتاد روي آسفالت هاي جاده اي كه فلكه ي گل را مي رساند به محله ي بي بي جانم ، ماه را مي ديدم كه ماشين هاي مدل بالا را ول كرده و افتاده دنبال موتورك ما... به خدا تا خود خانه ي بي بي همراه مان بود. شب هم دوباره برمي گشت توي آسمان بالاي سر خانه ي خودمان. تازه...آسمان كلي ابر دارد كه من عاشق شان هستم...هر چند ممكن است آنها من را نشناسند. عاشقم هم نيستند. به درك! همين كه خودم دوست شان داشته باشم بس است.

...

كلاس را ول كرده ام. به دوستم زنگ زده ام كه وقتي استاد اسم من را خواند صدايش را نازك كند و بگويد : حاضر.

نشسته ام پاي برنامه كودك. مليكا قصه ام را تحريف شده تعريف مي كند و شعرم را اصلا نمي خواند. متن ها هم پس و پيشند. گريه ام مي گيرد و اشك هايم مي ريزد توي فنجان قهوه ام... بعد رو به تلويزيون مي گويم: خاله شادونه ي بد. ديگه دوستت ندارم. (2)

پي نوشت:

1: به خدا راست مي گويم. شش نفري سوار موتور مي شديم. حميد مي چسبيد به فرمان و من مي چسبيدم به كمرش. توي بغل بابا. پشت سر بابا حديث مي نشست و مامان هم فاطي را بغل مي كرد و آخر از همه روي موتور جا مي گرفت... ريزه ميزه بوديم ما چهار تا... الان اما كوتوله شان فقط منم.

2: الكي گفتم. دوستش دارم.

3: مي تواند راست باشد، مي تواند خيال. دوستي دارم كه قهوه مي خورد و سيگار مي كشد. از او ياد گرفته ام هر چيزي كه دلم مي خواهد بنويسم بعد بگويم تخيل بود.

چهاردهم: پازل

ghessehaye-sara — Sat, 22 Nov 2008 03:56:18 GMT

دیس کانکت بشوید و با آرامش بخوانید...قسم می خورم که می ارزد:

من مي خوام دامنش اون قدر پف داشته باشه كه وقتي ميام رو فرش دوازده متري ، نصفش بره زير لباسم.

خورشيد آلبوم مدل ها را گذاشت توي قفسه . گفت:" اينجوري داماد وقتي كنارت مي ايسته ، دستش به دستت نميرسه. حتي ديگه نمي تونين تانگو برقصين. عكاس اگه بخواد عكس قدي دونفره تون رو بگيره چهره تون ريز مي افته. حيف نيست؟ اون همه پول آرايش بدي بعد صورتت تو عكس ها كوچيك باشه! راستي كدوم آرايشگاه ميري؟"

فنجان قهوه ام را برداشتم .گفتم:" مهتاب! تازه باز شده تو ي كرج. اما مي گن كارش خوبه."

خورشيد نشست پشت چرخ خياطي. دفترچه اش را برداشت و به اندازه هايي كه از من يادداشت كرده بود نگاه انداخت . گفت:" لباس خوش دوختي ميشه." بعد به من چشمك زد:" چون تو خوش فرمي!"

چشمم به گردنبندش بود. يك رديف پروانه ي طلايي با بالهاي باز. گفت:" افشار ، سالگرد ازدواج مون برام گرفت. گوشواره هاش رو انداختم تو گوش پرستو.بچه م عاشق پروانه ست."

- پس سري بوده. دستبندش كو؟

- نگرفته برام.خودش ميدونه... وقتي مي خوام پارچه ببرم بايد دستم آزاد باشه. حتي حلقه م رو هم نمي اندازم.

* * *

"خب! گونه كه داري. ابروهات رو هم ميشه خوب مدل داد. فقط از الان تا روز عروسي كه مياي اينجا بهشون دست نزن كه پر بشه. بلندي موهات هم خوبه ... عاليه! عروسكت مي كنم!"

- فقط مهتاب جون...صورتم رو نكن بوم نقاشي. من از اين گل و بته هايي كه پشت پلك مي كشن خوشم نمياد...

موهايش مش بود ، طلايي. با عسلي چشم هاش ، جور در مي آمد. گفت: " سليقه ي مشتري از در كه مياد تو ، با يه نگاه دستمه.خيالت تخت. بلدم چيكار كنم... ميدوني؟ عادل به من ميگه جادوگر!"

- شوهرت؟

- منم مثل خودت نو عروسم. چهار ماهه عقد كرديم.

همه ي آرايشگاهش را بوي عطر خوشمزه اي پر كرده بود! تازگي زندگي اش از توي ضبط صوتش مي زد بيرون. آهنگ بي كلام ملايمي كه گذاشته بود ، آدم را نگه مي داشت توي سالنش...

گفت: "من اينجا يه آلبوم دارم از همه ي عروس هايي كه درست شون مي كنم. براي نمونه كار! تو مشكلي نداري ازت عكس بندازم؟ رضايت شوهرت هم شرطه ها...پس فردا شر نشه برامون؟"

- نه بابا... طفلكي!

به موهايم دست كشيد و گفت: "چقدر نرمه... راستي ، شوهرت هم مثل خودت خوشگله؟"

- نمي دونم!

- " الهي كه خوشبخت بشيد...ببينم درآمدش خوبه؟ شغلش چيه؟"

يادم آمد كه آرايشگر ها معمولا خوششان مي آيد از زندگي مشتري هايشان سر در بياورند. بي خيال گفتم: فعلا كه با ماشين تو آژانس كار مي كنه. اما به بابام قول داده بعد از عروسي يه كار بهتر دست و پا كنه.

- چرا بعد از عروسي ؟ همين الان برات رديفش مي كنم!

نگاهش كردم. خنديد و يك كارت از توي كيفش در آورد و داد به من . گفت: "قراره ساكن تهران بشيد ديگه؟درسته؟"

- آره چطور؟

-آخه عادل من يه شركت تو كرج داره ، يكي تو تهران. بيچاره پاش چند روز اينجاست، چند روز اونجا. واسه هر دوتاش يه سري كارمند احتياج داره. بعد چشمك زد: "سفارش تونو بهش مي كنم. غصه نخور پوست صورتت تيره ميشه!"

* * *

پرستو از توي هال داد كشيد:" مامان! ميشه بيام توي اتاق كارت؟"

خورشيد جوابش را بلند داد: "عزيزم ، تو كه ميدوني وقتي مشتري دارم نبايد ..."

- آخه يه دونه از پازل هام گم شده...من ميدونم. حتما اونجاست.

دخترك آمد پيش ما. مادرش نگاهش به من بود و سايز كمرم. گفت:" تو چرا لاغر شدي دختر؟ از اون روز كه اومدي اينجا يك و نيم سانت باريكتر شدي...ميدونم مي خواي خوشگل باشي اما به فكر من و لباس خودت و اندازه هايي كه ازت دارم هم باش..."

خودم را از توي آينه ي قدي اتاقش برانداز كردم. لباس با همه ي نيمه كاره بودنش ذوق زده ام مي كرد. گفتم: "ولي اين كه خيلي خوب شده خورشيد جون..."

داشت ميز خياطي و دور و بر جالباسي اي را كه پر شده بود از سفارش مشتري هاش، زير و رو مي كرد. دنبال تكه هاي پازل مي گشت ،گفت:" خوب شدن يا نشدن لباس رو خياط مي فهمه عزيزم...بايد بشكافمش...اين خرت و پرت هاي تو هم كه پيدا نشد مامان...چقدر شلخته اي." بعد دوباره به من نگاه كرد و گفت: " اين بي نظمي هاش به باباش رفته. روزايي كه افشار خونه ست، من بايد يه دستم به چرخ خودم باشه ، يه دستم به ميز كار اون"

من لباسم را عوض كردم و ايستادم تا خورشيد از اول اندازه هايم را بگيرد. متر را چرخانده بود دور سينه ام كه تلفن زنگ زد. پرستو خواست برود سراغش كه خورشيد گفت:" نه، بشين. بذار بره رو پيغامگير. "

صداي يك مرد پيچيد توي اتاق:" الو خورشيد جان؟ خوبي؟ زنگ زدم صداتو بشنوم ولي نيستي كه ! بازم نصفه ي سياه هفته رسيد. تا بياي به نصفه ي سفيدش فكر كني من برگشتم...شنبه ناهار مي بينمت. عدس پلو لطفا ! گوگولي بابا رو هم ببوس."

تلفن قطع شد و پرستو دويد پيش خورشيد. گفت: "شنيدي چي گفت؟" مادرش بوسيدش و به من نگاه كرد و خنديد. گفتم:" چه زندگي گرمي داريد..."

- آره داريم مي سوزيم!

خنده ام گرفت. جواب دادم: "اگه سوختن يعني اين كاش زندگي منم جهنم بشه."

نشست روي مبل روبه روي من. پرسيد: "خيلي دوسش داري؟"

- نامزدم رو؟ خب اگه نداشتم كه الان اينجا نبودم و زحمت دوختن لباس عروسي م گردن شما نبود...

گفت:" دوران عجيب و غريبيه..."

نگاهش كردم. ادامه داد: "نامزدي رو ميگم... هر دو نفر داغن. ميدوني؟ اگه مثلا دستت داشته باشه بسوزه و يه زنبور همزمان با سوختنت ، پات رو هم نيش بزنه تو هيچي نمي فهمي. چون درد اولي خيلي بيشتر مي چربه به دومي. حالا حكايت عاشقاست! تو قلبشون آتيشي به پاست كه ديگه هيچ چيز بدي رو حس نمي كنن."

چشمم باز به گردنبندش بود. گفتم: "گمون مي كنم شما نامزدي قشنگي داشتين...اينطور نيست؟"

به پرستو نگاه كرد. سرش به دفترچه مشقش گرم بود.بعد لبخند زد، تلخ! چيزي نگفت و رفت به آشپزخانه. به دور و برم نگاه كردم و چشمم افتاد به پازل نيمه تمام پرستو كه جاي چند تا قطعه اش خالي بود.

خورشيد برگشت با يك سبد سيب. يك بشقاب گذاشت جلوي من و گفت:" بفرماييد." يك قرمزش را برداشتم و خواستم پوست بگيرم كه گفت: "اي واي... يكي ديگه رو بردار ! " يك لحظه جا خوردم و سيب از دستم افتاد و قل خورد روي زمين. ديدم نصف ديگرش بد جور، لكه دار و كرم خورده است. گفتم:" اين طرفش كه رو به من بود اينقدر براق و تميزه كه اصلا باورم نميشه طرف ديگه ش..."

آرام خنديد و گفت:" شنيدي مي گن سيب سرخ نماد زندگيه؟"

* * *

مهتاب تند و تند، بند مي انداخت و دخترك هي جيغ مي كشيد، كوتاه ! داشت عروس مي شد. مي خورد چهار پنج سالي از من كوچكتر باشد و چقدر دلم مي خواست شوهرش را ببينم.

نشسته بودم منتظر، كه موهايم رنگ بگيرد. مي خواستم مش كنم...فردا نوبت من بود.

...

از كيف مهتاب صداي آهنگ چارلي چاپلين مي آمد! دستش به موهاي دختر بود. گفت: عزيزم؟ ميشه لطفا موبايلمو از كيفم بيرون بياري ؟ عادله ، ميدونم! واسه شماره ش همين زنگ رو گذاشتم. دلم طاقت نمياره صبر كنم!

- يعني واقعا اشكال نداره؟ بخونمش؟!

- آره بابا...جمع خودمونيه، همه مون عروسيم! بخون ببينم چي نوشته برام.

صفحه ي پيام گوشي اش را باز كردم و بلند خواندم: ديدي گفتم تا چشم بذاري رو هم، چهار روز تموم ميشه و سه روز طلايي خودمون ميرسه؟ شب ميام دنبالت... مهتاب خنديد و زير لب آرام، چيزي گفت.

دو ساعتي مانده به غروب آماده شد. اين عروس با آن لباس سفيدش من را ياد يكي از عروسك هايم مي انداخت كه بس كه كوچك بود توي يكي از اسباب كشي هايمان گم شد...

داماد آمد و بردش. مثل خودش ، سني نداشت. نمي دانم چرا آنقدر دلم مي خواست آيه الكرسي بخوانم؟! برايشان دعا كردم. آرايشگاه كه خلوت شد مهتاب دست گذاشت روي شانه ام. يك دستبند طلا انداخته بود. يك رديف پروانه با بالهاي باز. گفت: فردا همين موقع تو آينه كه نگاه كني اول فكر مي كني رو به روت يه قاب عكسه!

- يعني حالا خيلي زشتم؟ تو رو خدا راستشو بگو...من ناراحت نميشم!

- نه ديوونه. يعني مي خوام بگم فردا شاهكار مي كنم. مطمئن باش.

همكارش خداحافظي كرد و خودش داشت لوازم آرايش را برمي گرداند توي كشوها. نشستم روي يكي از صندلي ها و دوباره حواسم رفت به همان آهنگ بي كلام.

مهتاب آمد و نشست روبه روي من. دست هايم را گرفت توي دستش. گفت: نمي خواي بري خونه تون عروس؟ امشب بايد خيلي خوب بخوابي ها...

- مهتاب؟

- بله؟

- چي مي خواستم بگم؟!...چيزه...آهان! روز عروسي ت كي تو رو آرايش مي كنه؟

- يكي از دوستام...آرايشگاهش اينجا نيست، تهرانه.

- مهتاب؟

- هان؟

- من...

- چي عزيزم؟

- ببين من...من شك دارم بهش...يعني مي ترسم ازش...

- چي؟

- من ... من حالا ديگه مطمئن نيستم كه فردا دوست دارم عروس بشم يا نه؟

قصه ی سیزدهم

ghessehaye-sara — Mon, 27 Oct 2008 08:20:18 GMT

پشت زیر پیراهنی سفیدم جر خورده بود بس که زری چنگ میزند...

موقع شستن(!!!!) (۱)

یک کت قهوه ای رويش پوشیدم . بعد دنبال شلوارم گشتم ، نبود. نه روي يخچال نه پشت ميز تلويزيون، نه حتي زير گوش هاي خرگوش پوليشي بچه م. بچه اسمش چي بود؟...امير علي. زري صدايش مي كند پژمان. مادرم محمد و پدربزرگش سهراب. شاگردهايم توي مدرسه مي گويند: ني ني آقا معلم.

آن روز زنگ اول ديكته داشتند...قليخاني اگر ده مي گرفت همه ي بچه ها را يك ربع مانده به زنگ، استراحت مي دادم. اين را كه با خودم گفتم ، دست هايم را گرفتم جلوي صورتم. دو تا از انگشت هايم را بستم و به هشت تاي باقيمانده نگاه كردم...بعد گفتم: هفت هم اگر گرفت ، ده دقيقه مانده به زنگ راحت شان مي گذارم. بعد سه تا ديگر از انگشت هايم را بستم.

بليط را وارد دستگاه مترو كردم. زنيكه اي از بغلم رد شد و دست گذاشت روي دستم، روي حلقه ام. "ورودي" باز شد و او رد شد. بعد برگشت و نگاهم كرد و مثل همه ي فاحشه ها، موقع خنديدن قرمزي لب ها و سفيدي دندانش من را به ياد سيب انداخت. دستش را تكان داد كه يعني: هزينه ي كارت را پرداختم. من دلم از اين هزينه ها نمي خواست. دلم زري مي خواست. توي صف بليط كه ايستاده بودم دست چپم مور مورش شده بود...

توي قطار ، روي صندلي روبه رويي ام يك پيرزن نشسته بود. داشت قرآن مي خواند. بغل دستش يك جوان كه موهايش را از پشت بسته بود، توي دستش "فاطمه فاطمه است" ِ شريعتي ، داشت. يك لحظه من هم دلم خواست چيزي بخوانم. روزنامه ام را از توي كيف در آوردم و بازش كردم. تيتر زده بودند:"بودجه ي آموزش و پرورش تا پايان امسال افزايش نخواهد يافت." خواستم موبايلم را در بياورم و به پسرعمويم زنگ بزنم كه تو را به خدا آن گردنبندي را كه زري خوشش آمده بود تا سال بعد برايمان نگه دار، يادم آمد كه خط هاي اعتباري توي مترو آنتن نمي دهند.

ايستگاه بعد ، شلوغ شد. همه ي صندلي ها پر شد و چند نفري هم ايستادند. يك گوشه ي قطار چند تا دختر دبيرستاني واگن را گذاشته بودند روي سرشان:

- الان وايساده سر كوچه ي مدرسه؟

- اون خري كه من ديدم، شام ديشبش رو هم همونجا خورده.

- اتي ،امروز قبادي صدام مي كنه. بيا بشين ميز اولا...من هيچي از اين انتگرال جديدا ياد نگرفتم.

مرد جواني از كنار من بلند شد و يك مرد ميانسال نشست جايش و يك سيگار درآورد و گذاشت پشت گوشش. منتظر بود به ايستگاه برسيم و بپرد بيرون. حتي فندكش را هم آماده گرفته بود توي دستش.

مرد جوان صدايش نمي رسيد به پشت خطي اش. داد ميزد: خانم ، شما نگه شون دار بگو من تا يه ربع ديگه ميرسم...ببرشون تو اتاق خودم. به مش علي بگو بهشون برسه... ببين به هيچ قيمتي نذار برن...اين قرارداد امضا بشه شيريني خودتم محفوظه ها...

ايستگاه بعد دو تا خانم آمدند داخل با بچه هايشان. دخترك دست مادرش را كشيد و گفت : اگه رسيديم خونه پينوكيو تموم شده بود بايد زنگ بزني سروش سيما.

پسر بچه هم هر سي ثانيه يك بار توي گوش مادرش چيزي مي گفت .چند دقيقه بعدش كه تبديل به جيغ شد ما هم شنيديم: مامان من جيش دارم.

يك خانم عصا به دست آمد و ايستاد كنار جوان مو بلند. او كتابش را گذاشت زير بغلش و ايستاد . پيرزن نشست و گفت: پير شي مادرجون. پسر گفت: مي ترسم مثل شما كه شدم، کسی مثل حالاي خودم ، وجود نداشته باشه...اما زن پير نشنيد. گوش هايش هم به گمانم عصا مي خواست.

پسر بچه جيغ كشيد: مامان من جيش دارم.

به ايستگاه كه رسيديم جمعيت خيلي خيلي زياد شد. آن قدر كه ديگر زن پير قرآن خوان روبه رو و بغل دستي عصا به دستش را كه ديگر حالا حتما با هم دوست شده بودند، نمي ديدم. هياهوي دختر دبيرستاني ها هنوز ادامه داشت. صدايشان مي آمد. بحث سر موجود مذكري بود كه فكر مي كنم بدجايي تور انداخته بود...خدا كمكش كند.

پسر بچه جيغ كشيد: مامان من جيش دارم.

قطار راه افتاد. چراغ ها هي خاموش و روشن مي شد. كم و زياد شدن سرعت ، جمعيت را مثل دانه هاي انار كه با قاشق توي كاسه هم مي خورند، به چپ و راست هول ميداد. از بين جمعيت مختلط، صداي دختري آمد كه گفت:...(۲)

اما صداي راننده ي مترو از بلندگوها ، دردناك تر بود : مسافران محترم، با عرض پوزش به علت نقص فني قطار حداقل تا نيم ساعت ديگر متوقف خواهد بود. خواهشمند است خونسردي خود را حفظ بفرماييد. همكاران ما در جهت هر چه سريع تر حل شدن اين مشكل تلاش مي كنند. به علاوه به استحضار ميرساند در صورت طولاني شدن زمان انتظار ،برق تونل قطع شده و براي انتقال شما به ايستگاه بعدي اقدام خواهد شد.

از ميان همهمه و هياهوي جمعيت صداي دختربچه اي را شنيدم: واي مامان. مثل اون روز شد دوباره...پياده ميريم تا ايستگاه بعدي ، بعد با نردبون ميريم بالا...

من به قليخاني فكر مي كردم كه آن روز ديگر به خاطر ديكته ناخن هايش را نمي جود. و به آن پسري كه سر كوچه ي دبيرستان دخترانه ايستاده بود. گمانم ناهارش را هم بايد همانجا مي خورد. خانم قبادي آن مدرسه هم احتمالا آن روز دلش خنك نمي شد از مچگيري آن دختر...بيچاره.

به شيريني اي که منشی آن شرکت ، از دستش رفته بود هم فكر مي كردم. ولي به خاطر آن مردي كه عاشق سيگار بود خوشحال بودم كه چند ايستگاه قبل پياده شد ،وگرنه حتما مي مرد بيچاره از بي دودي.

دلم شور پيرزن هاي روبه رويي را ميزد...خدا كند از اين بيمارهاي زنده به قرص نبوده باشند...نمي دانستم مرد موبلند هنوز هم سر پا "شريعتي" مي خواند يا نه. اما مطمئن بودم كه دختر بچه فيلم پينوكيو را از سروش سيما می خرد...كاش مي ديدمش و می گفتم يك كپي از رويش بزند براي من...

پسر بچه جيغ كشيد: مامان من حالا ديگه جيش ندارم.

پی نوشت:

۱: من آدم های بی تربیت و "کج فکر" را دوست ندارم.

۲: نمی شود که فحش بنویسیم توی وبلاگ هایمان.