- رسیدیم ته بازار . یکی انتخاب کن دیگه

دختری با شال شیشه ای از مقابل ما گذشت. به چشم های آبی کسی که کنار من بود ، نگاه

کرد و چیزی زیر لب گفت. من ناراحت نشدم  . ترس برم داشته بود  از این ناراحت نشدن .

- می شنوی ؟ با تو ام ...

- برای چی باید جنسش طلا باشه؟

- خب پلاتین بردار ... گرون تر هم هست. با کلاس تره.  ولی ...فکر نکنی به خاطر پولش می گم ها ،

فقط رسمه حلقه عروس طلا باشه.

من نمی دانستم چرا هر کسی از کنار ما رد می شود به او نگاه می کند ؟

پوزخند زدم:

تو واقعا فکر می کنی من عروسم؟

مترسک شد. با نگاه ترسناک و غمناک و بغضناک و ...

- نه . چون خودم هم حس نمی کنم داماد شده باشم. خیلی احمقم که ... خیلی !

خندیدم . آرام :

حالا ترش نکن احمق جون ... ببین ... من می خوام بدونم این حلقه برای چیه ؟ یه نشونه س؟ نشونه

اینکه من مال تو ام و تو مال من ؟

نگاهم نکرد . خیره شده  بود به ویترین طلا فروشی

- اینطور می گن . اما در مورد خودم و خودت ... فکر نمی کنم  حتی یه موجود که ما دوتا پدر و مادرش

باشیم هم اینو ثابت کنه ...

- بسه ... ! 

هنوز می ترسیدم ... این دوپای چشم آبی ِ بلند قامت ، کنار من چکار می کرد؟

برگشت به سمت من .انگشت دست چپم را گرفت  . گفت :

می گن یه رگ توشه که میرسه به قلب. الان حال گلبول های قرمز اون رگت رو می تونی برام تشریح

کنی؟

چه خوب ظرف چند ثانیه شاعر شد ! گفتم :

آره می تونم . دارن یه حسی رو می رسونن به این تلمبه ی توی سینه م که شماها بهش می گین

عشق. اما یه مشکلی هست ... تلمبه م یه در داره که باز نمیشه تا این حس ها برن توش ... همه

شون موندن اون پشت ... تازه وارد ها هم هی یکی یکی میان و تالاپ می خورن به هم ...میگی

چیکار کنم؟

آه کشید :

اگه صبر کنم ... هر چقدر که تو بخوای ... ممکنه باز بشه؟

- نمی دونم

آهش بلند تر شد ...

میشه این همه راه اومدیم ، بریم یه چیزی بخریم ؟ محض دست خالی نرفتن می گم.

- باشه ... بریم به فروشنده بگیم همه حلقه ها رو ردیف کنه جلومون. بعد بشمریم. به هجدهمی که

رسیدیم همون مال من.

- حالا چرا هجده؟

- تو نمی دونی ؟

- چرا اتفاقا ... مرض داشتم پرسیدم.

- خب سعی کن دیگه مرض نداشته باشی

- باشه .

رفتیم داخل . ردیف کرد حلقه ها را . شمردیم. هفده تا بیشتر نبود !

خیره شده به من : چیکار کنیم؟

- نمی دونم.

- میرم به انتخاب خودم یکی بر می دارم میارم. می خوای بخواه ، می خوای نخواه .

- باشه ... خوب فکریه .

رفت و با یک حلقه آمد . دستم کرد . بی هیچ حرف و حدیث و قیل و قال و کل و شادی !

خنده م گرفت . خنده ش آمد ... به خانه برگشتیم.

شب خواب دیدم سینه ام را شکافته ام و در تلمبه را با تی پا باز کرد ه ام . یک قاب شیشه ای آنجا بود

که از پشتش چهره ی کسی را می دیدم که توی چشم هایش چهره ی کسی دیگر بود . گفت : به این

احساس ها که از اون رگ اومده بودن و پشت در موندن  بگو بیان داخل . جای من تنگ نمی شه ...

گفتم : خودت باز نکردی ... به من چه ؟

داشتیم حرف میزدیم که احساس ها خودشان سرازیر شدند . آنها هم محو قاب شیشه ای شدند و او.

گفتم : می بینی ؟ همه ی آتیش ها از گور خودت بلند میشه.

صبح که بیدار شدم ، روی گوشی موبایل ، پیامک رسیده بود : ...

پ ن : ۱ : جمله ی آخر را شما کامل کنید.

۲ : قصه بود .